Daar is een menasie, een eetsaal en een TV-kamer.  Tog is daar 'n stille skeidslyn wat skreeu dat almal aan boord nie gelykes is nie: Netjiese, sagte, wit gestoffeerde stoele vir die offisiere - harde, lendelam plastiekstoele vir die gewone seemanne. Die sagte stoele staan voor die skerm; die harde stoele soos muurblommetjies teen die kante gerangskik.  Stoele, gerangskik na waarde ... ondubbelsinnig ook 'n aanduiding van jou waarde aan boord.  

Laat ek dit dan verduidelik: 'n O/S, of gewone seeman, verdien meestal 'n broodlyn-loon.  Rand vir rand is die verskil tussen 'n kaptein se salaris en O/S is so wyd soos die Ooste en Weste van mekaar. Dis een ding, maar wat slegter is, is dat hulle dikwels ook so behandel word ... asof hulle hoi palloi skiewies is wat geen waarde het nie, en bloot aan boord is om ander te dien.  

Loffie word uiteraard na die wit gemakstoele genooi.  Maar,  hy hou verby.  Hy beweeg doelbewus na die lendelam stoele en gaan sit daar langs 'n man wat waarskynlik selde raakgesien word. Hy vra sy naam, luister na sy storie, en deel met deernis dié Evangelie wat op geen vlak voortrek of onderskei nie. In die konteks van die Kruis is die stoel waarop jy sit irrelevant.  

In sy daelikse gang ontmoet Loffie die wêreld: Mans uit die armste dele van Indië en die Filippyne, nou ook uit Bangladesh, Thailand en Mianmar. Die afgelope jare bring die see ook meer mans uit Rusland en Oekraïne - vasgevang deur oorlog, bang om huis toe te keer. Deesdae ook 'n nuwe stroom gewone seemanne uit Oos-Europa: Kroasië, Bulgarye ... meestal gedryf deur nood.  

Hulle teken kontrakte van nege maande. Nege maande weg van hul kinders. Nege maande waar 'n pa se stem net 'n herinnering word. Armoede druk hulle see toe - maar dit laat ook 'n leemte wat net God kan vul.

Juis hier, gebeur dikwels merkwaardige dinge.

Met elke nuwe nasionaliteit kom 'n nuwe taal, en met elke taal 'n nuwe deur vir die Evangelie. Die liefde en genade van die Man van die Kruis word skielik gefluister in gange waar dit nog nooit tevore gehoor is nie. Chinese literatuur word uitgedeel, gebede word sag geprewel, harte word ontvanklik.

Dankie aan donateurs wat deel is hiervan en ons finansieel ondersteun - dat julle help dra aan hierdie stille, maar diep werk. Bid asseblief vir die "gewones" van die see, dat hul sal beleef dat daar 'n groter Waarheid is as dat die stoel waarop jy sit, die man maak nie.  En bid vir Loffie en elk van ons kapelane, dat hulle sal aanhou sit waar ander nie sit nie - totdat elke man weet: hy is gesien, en hy is geliefd. God se liefde en genade is ook vir hom.

Die see dra nou meer as vrag. Dit dra spanning, fluisteringe van oorlog, en die dowwe dreuning van onsekerheid wat selfs deur staal en golwe sny.

In die kombuis staan Miguel, 'n hoofkok van die Filippyne. Sy handdruk is sterk, maar sy oë kyk heimlik ver - verder as die skip, verder as die horison, tot by 'n huis waar sy vrou en kinders wag. Die radio praat van aanvalle rondom Iran, van skepe wie se pad nie deur ekonomiese vatbaarheid bepaal word nie, maar eerder deur risiko. In sy hand hou hy 'n CSO Bybel in sy huistaal vas. Dis nie net papier nie - dis 'n anker. Terwyl die wêreld om hom harder skreeu, lees hy en Danie woorde van deernis en liefde wat sag bly, en hy hou dit vas soos iemand wat weet hoe breekbaar alles is.

By 'n volgende skip, sit 'n jong ingenieur van Indië na ete alleen by die tafel. Die borde is afgepak, maar die spanning bly. Elke skof in die enjinkamer voel nou nader aan gevaar. Elke verandering in koers dra 'n dringende vraag: Sal ons veilig wees? Hy tel 'n Bybel op, stadig, asof hy nie seker is of hy mag nie. As hy met Danie praat, is dit sag; onseker.  Tog as hy eindelik wegloop, druk hy die Bybel teen sy bors - verduidelik hoe dankbaar hy is vir die oomblik van rus wat hy daar rondom die tafel kon beleef.

Op 'n ander dek staan Oleksandr uit die Oekraïne en staar in die mis in, wat vanoggend onheilspellend oor die hawe hang.  Sy eie land is reeds deur oorlog gebreek, en nou volg die skaduwee daarvan hom oor die see. Die Midde-Ooste brand, en selfs hier, ver van alles af, voel hy duidelik die gloed daarvan. Hy hou 'n Bybel vas, nie met groot woorde of gebede nie, maar net vas - soos iemand wat lig soek sonder om te weet waar dit vandaan sal kom.

Soos Danie skip-na-skip besoek, lig die mis nie dramaties nie. Die wêreld verander nie skielik nie. Maar, hier gebeur tog iets anders. Hier word hande  sonder agenda, Bybels oopgemaak soos vensters. Hier word Christus se liefde nie verkondig met geraas nie, maar geleef in klein, stil dade.  

Waar die wêreld verdeel, word verbintenisse hier gevind.  Waar oorlog vrees bring, word hier met deernis en sagtheid omgegaan. Nie omdat die see kalm is nie - maar omdat 'n Lewende Hoop help anker gooi.  En vir 'n oomblik, net 'n oomblik, is daar 'n vaste wete dat dié Lig sterker is as die donker.

Ontsettend dankie aan ons donateurs en vriende wat dit moontlik maak.  Dit help dié Lig skyn, in 'n wêreld wat dit so ontsettend nodig het.

Die Straat van Hormuz haal moeisaam asem, soos ’n gewonde dier wat instinktief bewus is van die onheil wat in die donkerte skuil.  ’n Onsigbare lyn tussen vrees en vrede is oor die water gespan. Die nag se stikdonker is vol oë wat wetend en vresend na die horison staar - die flikkerende ligte wat die duister plek-plek ophelder is nie sterre of feesvieringe nie!  Dit is dood en vernietiging.       

As die son opkom, lê die Straat soos ’n oop wond. Die lewensverlies op die Safesea Vishnu, wat deur ’n Iranse aanval verskeur is, se wrak is nou ‘n landmerk van die eerste skote wat in ‘n sinnelose oorlog, onskuldiges se lewens gesteel het. Dis een van nou meer as twintig handelskepe wat binne dae getref is in die dodelike teater van oorlog. Die Zefyros, nog ‘n slagoffer dryf daar naby – wat eers ‘n trotse skip was, is nou gereduseer tot mank gemissielde skrootmetaal.

Aanboord van elke skip is almal maar net te bewus van dosyne Iranse see-myne wat stil en wreed onder die oppervlakte lê en wag — elkeen ’n ongesiene doodsvonnis. Vir die mans en vroue aan boord is dit nie meer bloot ’n werk nie — dit is ’n daaglikse dobbelspel.

Vrees loop vinnig.  Dit hardloop deur gange, klim teen mure op, dring deur staal tot midde-in die dieptes van jou lyf. Dit praat hard, skreeu dringend: Oorleef, beskerm, ontsnap.  

Vrede stap stadiger. Dis ‘n duur artikel. Dit bestaan ten spyte van vrees, diep bewus dat vrees jou kan jou laat lewe, maar nie laat leef nie.

Die see hou alles vas:  Die vuur, die rook, die gebede wat baie nie hardop sê nie.  Dit kies nie kant nie. 

En tog — tussen die alarms en die skadu’s, gebeur iets klein. ’n Hand wat ’n ander hand vind, ’n oog wat sê: ek sien jou, ’n stem wat sagter praat as die chaos - dis daar waar vrede begin.  Nie as ’n afwesigheid van gevaar nie — maar as ’n teenwoordigheid van Iemand veel groter.

 Die letterlik duisende wie se paaie nou onverwags en noodgedwonge herlei word om die Suidpunt van Afrika en aandoen in ons hawens dra dieselfde vrees, soek dieselfde vrede.  En daarom, in ‘n holderstebolder, onderstebo wêreld is CSO elke dag daar op die kaai, op die skip, in die kapteinskantoor.  Want, die hunkering na vrede is onmiskenbaar.  Ons sit ‘n hand op ‘n skouer, luister aandagtig, en praat sagter as die chaos.  Hoekom dan? – want ons hoop is in die Een wat daardie vrede gee wat alle verstand te bowe gaan.  En ons het die voorreg om vir seemanne die stem van vrede in ‘n wêreld vol absolute vrees te wees.

 As die Paasfees klokke lui, sal ons elkeen herinner dat Hy die grusaamheid van ‘n kruis oorwin het, en in die kruis se plek ‘n nuwe bestel gevestig het – een van liefde, hoop en vrede. Met ‘n finansiële bydrae kan u ons help om die vrede van die Man van die Kruis na harte te vat wat verswelg word deur vrees.  Oorweeg dit asseblief biddend om ons te ondersteun. 

Statistiek is feite. Dit is goed wat getel word: soveel van die en soveel van die ander. So is daar baie statistiek oor die oorlog wat nou in die Midde-Ooste woed. Soveel dae, soveel skade, soveel ongevalle.

Daar is ook statistiek oor die seevaart - veral met die Straat van Hormuz. Volgens amptelike nuusberigte is daar op die oomblik tot soveel as 20 000 seemanne in die Persiese Golf op skepe vasgekeer. Tot onlangs is daar reeds op 18 skepe geskiet en talle sterftes is aangemeld. Die Saesa Vishnu is aangeval en van die skip kon 38 bemanningslede wel gered word. 

Groot seevaartmaatskappye het skeepsverkeer in die omgewing gestop. Dit geld vir ook vir skepe wat kritiese produkte vervoer sos olietenkers en houerskepe.

Dit is statistiek. Die statistiek kan in die toekoms waarskynlik toeneem.

Maar agter die statistiek is daar seemanne. Manne wat vasgekeer is met beperkte voorrade en internetverbinding. Seemanne van in vrees en doodsgevaar leef. Minimum kommunikasie met geliefdes tuis met geen idee wat die volgende uur gaan oplewer nie. 

Agter die statistiek is daar emosies van seemanne. Dit is die kern van die krisis. Nie die hoeveel van die en hoeveel van daardie nie. Rou emosies wat nie gestil kan word met die fluit van bomme en missiele nie.

Dit is ons mense. CSO se mense. Van daardie seemanne het dalk al CSO se pad gekruis. Iewers in die toekoms wanneer alles normaal word, kan van daardie getraumatiseerde seemanne CSO se pad kruis. Dan het hulle ons nodig.

Dit is alleen gebed en die Woord van die Here wat 'n verskil kan maak. Kom ons vat hande en vou ons hande in gebed vir die seemanne wat deur die oorlog geraak word. Voeg hulle by julle gebedsgroepe. Laat ons almal saam bid want die gebed van 'n gelowige het 'n kragtige uitwerking (Jakobus 5:16). Hierdie manne het ons hande-vat gebede bitter nodig.