Die wêreld brand.

Bomme val, sirenes huil, politieke leiers trek goedsmoeds nuwe lyne op kaarte. In die beknopte ruimtes van 'n skip is daar ook nuwe lyne. Dis vir die ongeoefende, blote oog, verborge.  Wat vroeër stippellyne was is nou meer genuanseer...skielik vasgemessel deur wantroue en agterdog.  

      In Gaza en Harmous tuimel mure onder bomgeskal, maar elke bom, elke sarsie skote, elke doodstyding wat breek, messel die mure tussen mense al hoër.  Aan boord sit die spanning van die wêreld saam aan tafel. Die kaptein uit Israel; die kadet uit Iran.  Die ingenieur uit Oekraïne; die tweede offisier van Rusland.  So tref ons kapelane dikwels twee pole van ons wêreld vasgevang, binne die mure van 'n drywende yster kolos, aan boord aan.

Danie is op 'n skip vir middagete.  Mans wat elders die wapen teen mekaar opneem eet uit dieselfde kombuis, deel hier dieselfde dek, dieselfde storms en dieselfde donkernag wagstaanskofte. Vir die geoefende oog, agter die ligsinnige grappies rondom die etenstafel, hang daar iets swaar in die lug - versigtigheid, onsekerheid, stilte. Want die wêreld se konflikte klim maklik saam aan boord. Danie se gesprek begin soos altyd by wie kom vanwaar. Doer onder die oppervlakkige gesprek lê die ongemak van 'n verdeelde wêreld.  Wat vroeër bloot 'n aanknopingspunt was, is nou posisionering.  Om te sê waarvan jy kom het 'n standpunt geword, of jy daarmee saamstem of nie. 

As elkeen vertel waar hul vandaan kom, en Danie stil-stil bewus raak van die wêreldmagte wat in die eetsaal teenoor mekaar geposisioneer is, wil hulle meer van Danie se herkoms weet: "Ek is eerstens 'n Christen ... 'n kind van God." Kom sy antwoord.  En in een sin word die trajek van die gesprek verander. Skielik is daar 'n bewustheid van iets groters.  Etikette word geherrangskik sodat daar nou eerder brûe gebou word. Skielik is die gesprek kwalitatief anders, gewortel in 'n dieper menswees.  Danie praat oor genade - genade vir elkeen.  

       "Burgers van die hemel," merk die kaptein later op.  

Dit is nog 'n rede waarom CSO aan boord gaan. Om te herinner dat die Man van die Kruis in die mees onwaarskynlike oomblikke brûe kan bou.   Hierdie werk gebeur nie vanself nie.  Ons het donateurs nodig.  Mense wat saam met ons die Evangelie na die wêreld se skepe, hawens en bemannings kan neem - sodat selfs in 'n verdeelde wêreld, Christus steeds mense rondom dieselfde tafel kan verenig.  Oorweeg dit asseblief biddend om ons finansieel te ondersteun.